Jezelf tegenkomen.

De eerste 5 dagen bij ons eerste AirBnB hostel in Cusco waren op zijn zachtst gezegd uitdagend: Ik had een super idyllische plekje vol mooie bloemen, fenomenaal uitzicht en een lieve hartelijke kei hard werkende hostess Maura, gevonden en dit zou dienen als onze vaste uitvalsbasis; Hier zouden we starten om bij te komen, terugkomen na onze week op de haciënda Molino in Paucartambo van Don Americo en Gayle, waar we zouden gaan werken met de Salk’a energie en na een paar dagen Puno, zouden we ook terugkeren bij Maura.

Deze idylle in Cusco bleek tegelijkertijd ook vochtig, viezig, en ijskoud te zijn. De hoogteziekte die bij mij de tweede dag op kwam zetten maakte het geheel een behoorlijke beproeving, ik voelde me niet lekker, werd misselijk van het typische zoetige brood , de met kraanwater gezette coca thee wat naar chloor smaakte en de overal aanwezige geur van dood vlees en vochtigheid in huis. Ik kon me ook niet echt lekker terugtrekken op mijn kamertje, want daar was het veel te koud om gewoon te zijn. Ja onder de loodzware laag van de driedubbele alpaca dekens was het wel te doen, maar daar lag ik tussen een synthetisch fleece onder en boven laken wat wel warm, maar niet bevorderlijk voor mijn welbevinden en energiedoorstroming was.
Ik wilde niet ondankbaar zijn, Maura zorgde als een kloek voor haar gasten. De laatsten van de groep kwamen een dag later en twee daarvan werden eigenlijk ook direct ziek. Zij hadden iets comfortabelere kamers met echte muren en kozijnen, die van ons waren grotendeels van metaal met enkel glas en een klein stukje muur. Mijn kamer lag ook nog aan een open galerij, waardoor ik prachtig uitzicht had, maar ook de kou recht op mijn gevel. Ik stelde voorzichtig voor of het een idee was om een andere plek te zoeken, maar, heel terecht werd daar tegenin gebracht, dat we wel gereserveerd hadden en dat niet konden maken ten opzichte van Maura. Ik voelde me tussen het wal en het schip, ik gunde mezelf meer comfort dan dit en was al aan het oriënteren naar wat anders, ook als dat zou betekenen dat ik dan niet bij de groep zou zitten. Maar tegelijk wilde ik niemand voor het hoofd stoten, wat was mijn les nou: voor mezelf kiezen of toleranter zijn? Want per slot van rekening had ik dit zelf uitgekozen en was dit een goede weerspiegeling van het ‘echte leven’ in Cusco.

In een nacht vol wanhoop en op een neer ge-app met Nederland voor onafhankelijk advies, kwam ik tot de conclusie dat ik mezelf een heel groot plezier zou doen als ik de weerstand los zou laten en oké zou kunnen zijn met hoe het is. Want de kans dat ik elders soortgelijks zou tegenkomen was best groot. Ik las overal verhalen van plekken zonder verwarming, tenzij je koos voor een luxe resort, maar dat was niet de insteek van deze reis. Eindelijk kreeg ik wat rust in mijn hoofd.

En zoals dat dan gaat, zodra je de controle los laat, dan draait de energie: Ik werd wakker van geagiteerde stemmen in de kamer naast mij: de douche werkte niet! Ijskoud water.. Mijn buurvrouw klopte aan of ze even bij mij mocht douchen. “Nou, wij zijn er intussen ook behoorlijk klaar mee” zei ze, terwijl we die avond ervoor een gesprek hadden gehad over mijn motieven om weg te willen en het aangaan van commitment, waar ik tegenin bracht dat ik commitment niet meer in de weg laat staan van mijn intuïtie en zielenroep; als iets echt niet goed voelt, laat ik me niet meer tegenhouden door “could’ve, should’ve would’ve” Morele verplichting, van mezelf of anderen mogen nooit meer mijn vertrekpunt zijn, heb ik mezelf beloofd.
We moesten allebei hartelijk lachen om de tegenstelling die we beiden hadden doorgemaakt. Ze stapte in de douche, maar die werd weer koud na een paar minuten.

Maura kwam langs en draaide aan een paar knoppen en daarna heb ik gewoon goed en warm kunnen douchen. Bij het ontbijt besloten we dat we nog wel terug zouden komen voor de twee nachten tussen Paucartambo en Puno, maar daarna iets anders zouden zoeken. Mooie tussenweg.

 

 

Het lijkt oppervlakkig een rotervaring, maar zo ervaar ik het zelf helemaal niet,

Ik ben heel dankbaar voor het gebeurde en dat ik die switch heb kunnen maken naar de controle loslaten. Als alles perfect was geweest, had ik die uitdaging niet gehad en was ik niet deze ervaring en dit inzicht rijker. Het feit dat de energie direct draaide door de weerstand los te laten, is voor mij weer een bevestiging die ik meeneem in de rest van mijn leven. Een klein voorproefje van de Salk’a energie.

Toen werd het allemaal wat lichter, ik had intussen een lekker warm vest van alpaca wol, mijn misselijkheid en hoofdpijn verdwenen en we gingen met de groep op pad om bij Qenqo een meditatie te doen. Tijdens deze mooie meditatie, waarin wij ons verbonden met de energie van de pachamama van Qenqo,/ cusco, voelde ik dat ik echt aankwam in mezelf en verscheen de dankbaarheid om hier te mogen zijn, in Cusco, met deze groep. Ik was tot tranen geroerd. We namen ons voor om allemaal even een momentje te nemen om ieder voor zich de bevindingen te verwerken. Ik nam plaats op een rots, keek over de stad uit en had sinds het eerst in jaren het gevoel helemaal senang te zijn; een wens die ik al die jaren bij me had gedragen.