Het was 2013; Op een sterke ingeving had ik me ingeschreven bij ‘Net samen’; een datingsite met spirituele inslag. Ik en internetdating??? Ik snapte er niets van, maar de drang was zo groot, dat ik er aan toegaf. Vrijwel direct leerde ‘Man’ kennen. Voelde goed, veel herkenning en we besloten af te spreken. Man bleek in een paradijs te wonen; in een van de 300 vrijstaande chalets in bospark ‘De Stille Wille’. Hij en ik hadden een leuke klik en besloten te kijken wat samen ons zou brengen. Zijn woonplek had daar een groot aandeel in; Ik vond het park zo mogelijk nóg interessanter dan Man.

De wet van aantrekking

Ik kwam net uit een burn-out, was de stad Den Haag zat en had behoefte aan rust en ruimte. Ik wilde óók op Stille Wille wonen, maar wel in een eigen huisje, want ik houd wel van mijn eigen space. Toen Man een weekendje wegging, mocht ik van hem in zijn huis logeren om te voelen hoe het park in mijn eentje zou voelen; Als het door zou gaan, zou ik immers ook veel op mezelf aangewezen zijn. Ik liep op een middag in mijn eentje door dat park en ging me voorstellen dat dit mijn thuisplek zou zijn. Ik kreeg er een brok in mijn keel van, puur en intens geluk vulde mij bij het idee dat ik dagelijks onder deze bomen zou leven, met kwetterende vogeltjes, terwijl de eekhoorns door mijn tuin renden. Heel mijn wezen schreeuwde: “Ja! hier wil ik wonen! Ja, ik ga dit mezelf gunnen!”

Toen ging het snel, zoals dat met de wet van aantrekking kan gaan, als je iets heel graag wilt, werkt het hele universum met je samen om het voor elkaar te krijgen. Ik ‘regelde’ een baan in de buurt, terwijl er bar weinig banen beschikbaar waren en kreeg het voor elkaar dat ik mijn droomhuisje op het park, wat te koop stond, mocht huren. Ik pakte mijn boeltje en trok naar het Zuiden, een nieuw leven tegemoet.

Onbeschikbaarheid

Ik genoot met volle teugen van mijn nieuwe huis en het bos. Man en ik kwamen geregeld bij elkaar aanwaaien. Bij de baan, die inhoudelijk misschien niet echt interessant was, leek ik naadloos aan te sluiten in het team. Ik had het goed voor elkaar, vond ik zelf.

Toen de herfst zich aandiende veranderde de energie; hoewel ik meer toe was aan verdere toenadering, kon hij het ene moment heel erg open zijn en het volgende moment ook keihard de deur dichtslaan en zich terugtrekken in zijn cocon. Niet veel meer dan: “Heb het goed met jezelf” en “Je hebt toch je geluk in jezelf te vinden” als verklaring er aan wijdend.
Ik was al een tijd met mezelf aan het werk om het geluk niet meer buiten mezelf te zoeken en hoewel ik dit soort momenten best pittig vond, ik kende immers nog bijna niemand daar, kon ik ook wel de kern van waarheid erin voelen. Ik zag mijn periode in het bos als gang naar een mythische onderwereld, waar ik mijn demonen wel eens aan zou gaan kijken. Hij was een fervent fan van Jan Geurtz en sterk in betogen. Ik zag het als mijn eigen tekortkoming en onderontwikkeldheid dat ik pijn ervoer als ik me buitengesloten voelde. Ik had een oordeel over mijn eigen afhankelijkheid en er kwamen onmiskenbaar scheuren in mijn roze bril en zelfvertrouwen, want mijn demonen had ik nog lang niet allemaal onthoofd en dit was niet hoe ik het me het nieuwe begin had voorgesteld.

De wet van aantrekking werkt de kant op, waar jij je gedachten op richt. En ik had mijn vizier op tekort, slachtofferschap, verdriet en niet toereikendheid. Er volgde een reeks van gebeurtenissen; Op het werk bleek ik toch niet zo op mijn plek, met betrekking tot mijn heerlijke thuis ervoer ik onrust, want de huisbaas verloor zijn baan en was er op gespitst om het huis zo snel mogelijk te verkopen. De relatie met Man leek zich te versimpelen naar een puur fysieke variant, wat mij behoorlijk pijn deed.

Mijn allereerste illustratie maakte ik uit pure frustratie.

Mijn leven voelde als een puinhoop. De natuur was de enige bron van hoop en ik maakte dan veel lange wandelingen in mijn eentje door het bos en langs de velden. Tijdens die wandelingen kon ik me verbazen over de creativiteit die in de natuur te vinden was en begon natuurlijke materialen die op mijn pad kwamen te verzamelen. Zo ook het bloemetje van de tekening. Man en ik deelden de fascinatie voor moeder natuur en ik wilde dolgraag mijn bevindingen met hem delen, net als de worstelingen waar ik me doorheen aan het ploeteren was. Hij was echter de grote afwezige in het geheel en ik ben toen uit pure frustratie maar gaan tekenen om me enigszins te kunnen uiten. Ik baalde van mezelf dat ik mezelf geen leukere vriend gunde en genoegen nam met deze klote situatie.

Wat is er goed aan deze situatie?

Is een vraag die ik mezelf stel, ook al voelt het leven nog zo bagger. Hier kan ik de ene keer meer mee dan de andere. Man trok zich meer en meer terug en werd voor mij totaal onbeschikbaar. Andere dames deden hun intrede en we hadden beiden genoeg van de situatie. Ik voelde me niet gezien en niet gewaardeerd. Op het werk escaleerde de boel en ik raakte in een tweede burn-out.
Waar ik in dit geval ontzettend dankbaar voor was, is dat de berg shit waar ik in beland leek te zijn een ontzettend vruchtbare voedingsbodem bleek te zijn voor autonome illustraties; Dat is een ander pad waar ik al jaren naar op zoek was. Ik had een beeldtaal ontdekt die heel erg eigen voelde; Mijn eigen inhoud in mijn eigen stijl! Maar het was voor mij ook goed om weer pas op de plaats te maken en te onderzoeken wat hier nou eigenlijk mis was gegaan. De tekeningen dienden als vertaalmodule voor zaken die ik rationeel nog niet begreep, maar via het beeld voelbaar en zichtbaar werden.

Resoneert het met mijn zielsverlangen?

Hoewel ik nog steeds denk dat ik door bepaalde lessen heen moest op gebied van onafhankelijkheid, was er al die tijd ook mijn intuïtie die achter in mijn hoofd bleef aangeven: “dit klopt niet, dit voelt niet goed”. Ja, ik had te leren om mijn geluk in mezelf te vinden en tegelijk was het net zo belangrijk om te luisteren naar mijn zielsverlangen. En ik verlang intens naar creativiteit, persoonlijke ontwikkeling, zielsafstemming en natuur, maar ook naar verbinding, commitment, liefde en wederkerigheid. (dat is me overigens pas veel later duidelijk geworden)

Door genoegen te nemen met een man die geen commitment en verbinding kon en wilde aangaan, deed ik mezelf tekort. En door niet naar mijn zielsverlangen te luisteren gingen dingen in mijn leven scheeflopen. In feite stuurde ik verkeerde signalen het universum in zorgde de wet van aantrekking voor een realiteit die beantwoordde aan de signalen die ik uitzond.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Ik heb mijn wonden gelikt en heb mezelf weer klaargemaakt voor de volgende stap. Er is intussen een nieuw huis plus atelier op een andere fantastische plek, bij een schat van een man, die niets liever wil dan verbinding en liefde. In al mijn dankbaarheid voor deze overvloed, heb ik dat een flinke tijd optimaal willen voeden, maar ben ik toch weer in de valkuil van scheefgroei gestapt. Want het stukje creativiteit, persoonlijke ontwikkeling, zielsafstemming en natuur, kwam bij nader inzien te weinig aan bod. En wéér liep ik keihard tegen een realiteit aan, wat op het eerste gezicht ideaal leek, maar waar ik niet gelukkig in kon zijn.

Love is all you need

Liefde blijkt het antwoord. En dan heb ik het over zelfliefde; het koesteren en serieus nemen van jezelf en AL je verlangens en behoeften en daar onmiskenbaar voor gaan staan. Dus had ik uit te spreken en vooral uit te leven dat ik óók tijd voor mezelf, voor persoonlijke ontwikkeling en zielsafstemming vrij wil maken. En hoewel het (nu nog) regelmatig egoïstisch voelt, merk ik gelijk positieve veranderingen op alle vlakken. In mijn energie level, de relatie met mijn lief, de relatie met mezelf en met het leven wat ik nu leef.

En precies vandaag, op de dag dat ik mijn allereerste echte blog, rondom dit specifieke plaatje op mijn planning heb gezet, belt Man mij op om te zeggen dat hij nu pas kan zien dat hij destijds wel heel erg onbeschikbaar en afwezig was. Dat hij me niet toe kon laten. En dat hij daar niet trots op is. En dat hij mij nu wel kan zien inclusief alle groei en strubbelingen die ik toen aan het doormaken was. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle lessen die ik intussen zelf heb geleerd, maar het is wel heel fijn om dit nu alsnog te horen. Maakt het extra waardevol.