Peru dag 1

Toen ik gisteren voor dag en dauw op pad ging naar het vliegveld, had ik er al behoorlijk wat stress opzitten; Tickets voor de inlandse vlucht van Lima naar Cusco bleken niet vindbaar in het systeem van SKY air en kon ik dus ook niet online inchecken . Uiteindelijk, na de 20e keer inloggen met precies dezelfde gegevens, pakte het systeem mijn boeking ineens wel, en werd de ticket naar me toe gemaild. Thank god for KLM, die hadden tenminste zo’n handige app, waarin je al je gegevens kunt vinden en in kan checken en met een helpdesk die je gewoon kan bellen in je eigen taal, met mensen van KLM in plaats van een Indiaas callcenter, die niet precies weten wat ze moeten of kunnen doen.

Woensdag vertrok ik dus, een bus van KLM zou me gratis van Eindhoven AirPort naar Schiphol brengen, een service als je bij KLM had geboekt. Enige voorwaarde: 0m 06.15 willen vertrekken. Achja, waarom niet, scheelde gedoe, benzine, parkeergeld en tijd. Ik was bijna klaar, nog even mijn boardingpas in de KLM pas laden en dan konden we gaan….. boardingpas in de KLM app laden… Error loading boardingpas. En ik moest echt weg wilde ik die bus halen. Paniek alom.

Adem in, adem uit, er zal vast wel een mouw aan te passen zijn als ik bij de bus ben. Toen NOG een paniekmoment, want ik kon mijn portemonnee met creditcard niet vinden, ik had zoveel spullen op zoveel verschillende plekken… hij bleek veilig in een speciaal vakje in een van de tasjes te zitten. (Inzicht: allemaal speciale vakjes voor speciale reisonderdelen, maakt het net zo onoverzichtelijk als allemaal verschillende mappen op je computer maken voor verschillende onderwerpen. Gewoon 4 hoofdonderwerpen is handiger: Kleding, toiletspullen, Onderweg en Waardevol zijn genoeg onderverdelingen)

Met betrekking tot de bus was deze week al een keer bij Eindhoven AirPort geweest toen ik daar dollars ging wisselen en heb ik gelijk gekeken waar die bus dan zou staan, dus dat was getackeld, dacht ik… Maar er was geen bus! Hyperventilerend navigeerden we weer uit de Kiss en ride en probeerden we te traceren waar de bus dan wel was. Toen we helemaal omgeleid werden, want je moest via een eenrichtingsverkeer om een bedrijventerrein heen, zag addy gelukkig door wat gebouwen heen de blauwe KLM bus staan. Adem in, adem uit, de bus was gewoon laat.

Vanaf daar ging het goed. Inchecken ging voorspoedig, het anti vliegangst pilletje deed heel goed zijn best, zodat ik de 12,5 uur durende vlucht heel ontspannen doorkwam, heb leuke films gekeken, geslapen en met mede passagiers gekletst. Toen ik 19 uur na vertrek voldaan maar gaar aankwam in Lima, was ik superblij dat ik de eigenaar van mijn Airbnb met mijn naam bij de Gate zag staan. Even niet meer zelf opletten, en exploten maar me overgeven aan de kennis van deze lieve man. Michael Jackson klonk door de speakers, terwijl we in de naar Cocos abre magic ruikende minivan, door het drukke verkeer van Lima manoeuvreerden. Ik was verbaasd dat er geen ongelukken gebeurden, in dit spektakel van afsnijden op en gaten en kuilen in de weg. Wat me opviel was dat er heel veel moderne Hyundai en Toyota’s reden, afgewisseld met kleine busjes die afgeladen vol zaten met locals. Neri, de eigenaar, leek totaal onbewogen onder deze drukte en we probeerden wat te kletsen, maar mijn Spaans en zijn Engels waren net wat te gebrekkig om echt een gesprek te voeren. Het appartement had ik voor mezelf, de douche was heet en er lagen zelfs cocablaadjes om thee van te zetten. Ik ging al om 0900 uur locale tijd, naar bed, want de volgende dag zou Neri me om 0600 weer naar het vliegveld brengen voor de vlucht naar Cusco.

Als je alleen reist heb je heel veel tijd om mensen te kijken, ik ben altijd benieuwd naar karakteristieken van een nieuwe plek. Nou zijn luchthavens natuurlijk geen afspiegeling van de lokale cultuur, want het gonst er van de toeristen. Maar wat me opvalt is dat OOK de locals, net als wij leven van de ene naar de volgende photo opportunity; Foto bij de gate, foto bij het instappen in het vliegtuig en foto boven de Andes, eigenlijk zijn ze behoorlijk hetzelfde als ik, ik zag zelfs een Peruaanse man via whatsapp vier kus icoontjes sturen naar een geliefde en keek Peruaanse man achter mij net zo benauwd tijdens het opstijgen als ik. Want na de ontspannenheid tijdens de lange vlucht, durfde ik het wel aan om zonder vliegangst pilletje te vliegen, gisteren deerde het vliegen me helemaal niet. Vandaag ging ik zelfs in het kleine cityhoppertjes bij het raam zitten, omdat die plek vrij bleef. Kon ik mooi de bergtoppen kijken, dat was voor mij gisteren toch wel het hoogtepunt van de dag, mijn eerste “peak at a mountainpeak”.

Dat aan het raam plaatsnemen was wellicht een klein beetje overmoedig, want tijdens het opstijgen sloeg de onrust toch om mijn hart en heb ik het raampje maar dicht gedaan, omdat mijn maag begon om te draaien. Ik besloot mijn aandacht te verzetten naar het schrijven van dit blog. Tegelijk ben ik supernieuwsgierig naar het landschap, de APU’s, zoals de q’ero indianen de spirits van de bergen noemen en af en toe doe ik het raampje even open om te kijken of een foto te maken en hem daarna weer snel dicht te doen. Als ik mijn gedachten maar niet bij de hoogte heb, gaat het redelijk.

Straks ga ik naar de Airbnb van Maura, waar ik heel erg nieuwsgierig naar ben, het lijkt me een supermooie plek bij een super lieve vrouw. Daar zal ik vandaag 3 van de andere dames treffen, de andere drie komen morgen aan. Ben benieuwd, hoe dit tijdelijke huis bevalt, Maura’s b&b is zo’n beetje onze vaste uitvalsbasis de komende weken.

Mijn inzichten:

Als je nog wilt eten op het vliegveld en je hebt tijd genoeg: eet dan voordat je door de gate gaat, achter de gate is alles stikduur, ook al is het TAX free. (Mijn decaf cappuchino was €5,-)

Boek niet bij SKY, ofvia supersavers want als er wat mis gaat, word je van het kastje naar de muur gestuurd.

Een papieren boardingpas geeft meer rust dan een digitale

Peruanen zijn ook ‘gewoon’ met hun mobiel vergroeid

Møre to come